Onderstaand zijn Facebook berichtjes van 2026
Papa is een beetje dom!
Lieve juffrouw en meester van school,
Excuses, sorry en nogmaals excuses. Als papa van Emma heb ik mij totaal niet gerealiseerd dat Emma op deze vrijdag naar school toe moest komen. Ik was namelijk in de veronderstelling dat het vandaag zaterdag was en Emma dus helemaal niet naar school toe hoefde.
Stom natuurlijk van deze papa, want bij de entree in Albert Park waar de Formule 1,2,3 races dit weekend worden gehouden, moest ik de entree tickets erbij pakken en toen moest ik ook eventjes zoeken welke tickets er nu voor vrijdag zaterdag of zondag waren. Ik had dus gewoon kunnen weten toen ik de tickets van vrijdag liet zien bij het naar binnen gaan, dat het vrijdag was! Stom he!!
Maar nog steeds ging er geen lichtje branden. Pas toen Emma op de weg naar de tram vertelde dat ze veel geleerd had vandaag en dat de andere klasgenootjes vast wel jaloers zouden zijn op haar omdat zij niet in de klas aanwezig was maar op het circuit in Albert Park stond, bij de Formule 1, formule 2 en de formule 3, pas toen ging er bij mij iets dagen. Het was nog helemaal geen zaterdag maar pas vrijdag!!!
Ongeloof en verwarring hebben dan ook de afgelopen uren in mij plaats gemaakt. Het spreek voorzich dat we wel een hele leuke dag hebben gehad samen, maar daar koopt u natuurlijk niets voor.
Ik heb aan Emma voorgesteld om dan maar op maandag een spreekbeurt te geven over haar weekend bij de Formule 1 in Melbourne, maar dat kan dus niet. De school is dicht want het is een nationale valantiedag! En om nou een spreekbeurt op dinsdag te gaan geven lijkt me niet zo prettig voor Emma, want dan is ze dat heerlijke gevoel van het aanwezig zijn bij de Formule 1 al weer kwijt.
Nou kan het natuurlijk ook zo zijn dan u er al van uit ging dat Emma afwezig zou zijn, aangezien ze al voor het 5e jaar bij het race weekend in Albert Park aanwezig is. Dat zou fijn zijn, want dan weet u nu ook al dat ze volgend jaar weer misschien een dagje afwezig zou kunnen zijn. (Nog niet helemaal zeker, leest u waarschijnlijk)
Dus nogmaals sorry, papa is een beetje dom! Maar dat kan de beste toch overkomen, zelfs de koning van Nederland!
Dinsdag en woensdag zal ik na de bel, het schoolbord uitvegen! (Of werkt dat niet zo bij een electronisch schoolbord?)
Mocht u morgen de kwalificatie van de Formule 1 live gaan bekijken op de televisie, we zwaaien naar jullie!!
Met vriendelijke groet,
John ( Papa van Emma B.! )
Opnieuw 26 februari……proost!
Op 26 februari 1986 gebeurde er iets bijzonder in de Nederlandse sportgeschiedenis. DE (met hoofdletters) elfstedentocht vond alweer plaatst in Nederland. Vandaag precies 40 jaar geleden. Na 1963 kwam er na lang wachten in 1985 eindelijk weer eens een elfstedentocht. En ook direct het jaar daarop, in 1986 werd er opnieuw een elfstedentocht gehouden. Vandaag precies 40 jaar geleden.
Misschien zijn er wel mensen die dit lezen die erbij waren of stonden aan te moedigen. Waarschijnlijk zijn er veel meer mensen die nog weten wie de elfstedentocht van 1986 (en die van 1985) won. Het werd live uitgezonden op de Nederlandse televisie en ik weet nog dat ik er vroeg mijn bed voor uit kwam. Vandaag precies 40 jaar geleden.
De huidige koning reed toen als prins de tocht uit, waar vooraf weinig aandacht aan werd gegeven. De toenmalige koningin die haar oudste zoon op de finishlijn samen met haar man stonden op te wachten. Vandaag precies 40 jaar geleden.
Niet iedereen zal op een 26 februari waarschijnlijk terug denken aan de elfstedentocht van toen. Ik ook niet. Logisch toch?
Maar op elke 26 februari van het jaar moet ik altijd wel weer eventjes denken aan Rie Mastenbroek. Geboren op 26 februari 1919 en in 1936 meerdere keren gehuldigd als Olympisch kampioen zwemmen. Nog steeds met een glimlach denk ik aan onze mooie gesprekken. Vandaag zou ze 107 jaar zijn geworden, de keizerin van Berlijn 1936.
Met een glimlach (en soms een traantje) wordt er nog steeds aan haar gedacht! Proost Rie Mastenbroek!
Een Olympisch autoritje
Op donderdag werkt vrouwlief op kantoor en gaat met de trein naar de stad. Aangezien er al maanden gewerkt wordt aan het spoor bij ons voor een nieuwe brug, is er geen treinverbinding naar de stad mogelijk, maar wel vanuit de stad. Er worden extra bussen ingezet maar op de donderdagochtend breng ik vrouwlief met de auto naar een ander treinstation in een ander dorp iets verderop, waardoor ze wel rechtstreeks met de trein naar de stad kan. Dat gaat al weken zo en het scheelt haar een busritje en een langere wachttijd dus uiteindelijk een kortere reistijd.
Maar nu zijn er de Olympische spelen! Het was al een verrassing voor vrouwlief dat ik gisterenavond in ons bed kwam slapen en niet in de woonkamer zogenaamd “Olympische nacht TV” ging kijken. Uitleg dat er geen Speed skating op het programma stond op woensdag 18 februari, en de Short Track wedstrijden pas in de Australische ochtend van donderdag 19 februari van start zou gaan gaf duidelijkheid. “Of course I will bring you to the train station tomorrow.”
Donderdagochtend vroeg uit bed. Vrouwlief maakt zich op voor een werkdag en ik heb in de keuken de laptop gestart om via de Nederlandse TV, live het short track te volgen. De heren kwartfinales en semi finales 500M worden tijdens een kop koffie en ontbijt gevolgd. Enthousiast vertel ik dat er maar liefst 3 Nederlanders in de heren finale zullen starten. “Cool right?” Voor de zoveelste keer deze dagen hoor ik een Good for you!” zonder enige emotie. Begrijpelijk van haar kant gezien. Nog onder de indruk van de short track 500m mannen wedstrijden, gaan we ons voorbereiden voor de finale 3000m relay dames waar het Nederlands dames team een goede kans maakt voor een medaille. “Shall we go?” Een slechtere timing is niet mogelijk, maar met een fake glimlach pak ik de autosleutels en onderweg naar de auto zoek ik snel via internet naar NPO radio1. Het is maar een ritje van 7 minuten heen en 7 minuten terug, maar ik wil niets missen en in de auto kan ik live meeluisteren. Ik ben aan het rekenen geslagen. Als ik nou snel ben, dan kan ik misschien nog het einde van de dames relay live zien op de laptop. Ik hoor op de radio dat het nieuws van 9 uur wordt uitgesteld. “Logisch” zeg ik hardop en vrouwlief vraag wat ik precies tegen haar zei. Een kort uitleg volgt, maar vrouwlief is niet geïnteresseerd. Ik merk dat ik meer en meer gespannen raakt door het luisteren naar het Nederlandse gesprek op de radio. Als ik ben aangekomen bij het treinstation en de auto op de busstop parkeer, vraag ik nog wel aan vrouwlief of ze misschien in de auto wilt blijven en dan kan meeluisteren naar de finale. Met een kus en een lieve glimlach maakt ze duidelijk dat ze dat niet gaat doen en stapt uit de auto.
Ik ben nu alleen in de auto en zou dus met iets meer snelheid en minder hoffelijkheid snel terug naar huis kunnen “racen”. Ik kan natuurlijk ook gewoon even langs de kant van de weg blijven staan en zo de dames race via de radio kunnen volgen. Dat plan, daar komt snel een einde aan want de stadsbus staat achter mij te toeteren. De radio staat beduidend harder dan twee minuten geleden en ik rij dan maar snel terug naar huis. Ik heb wat last van stoplichten (of zijn het nou verkeerslichten?) die voor mijn gevoel veel te lang op rood staan. Op de radio worden ondertussen de deelnemende teams van de Relay finale voorgesteld. De lichten staan nog steeds op rood en mijn benen beginnen snelle bewegingen te maken. an nervositeit. Alsof dat dan zou helpen om het licht sneller van rood naar groen te krijgen. Bij het horen van het voorstellen van de teams van Canada, Italie en Zuid Korea buk ik richting de mobile telefoon/ radio en zeg hardop dat ze goud wel kunnen vergeten. Ha Ha zeg ik daarna nog met een gemene lach. Ik voel me goed en er is vertrouwen op een goede afloop. Als ik weer rechtop ga zitten kijk ik naast me, en zie in de auto naast mij een vrouw bedenkelijk en met een raar gezicht naar mij kijken. Ik voel me nu iets anders, alsof ik betrapt ben van iets. Gelukkig gaat het verkeerslicht (of is het stoplicht?) op groen en kan ik weer snel gaan rijden. Weer een stadsbus die niet echt meewerkt, want de stadsbus voor me zorgt ook al voor een langere reistijd dan normaal. “Geef eens gas!” roep ik in het Nederlands naar een Australische buschauffeur. Ook dat zal niet helpen realiseer ik mij al snel. Op de rotonde is het deze ochtend ook nog eens extra druk, lijkt het. Ondertussen zijn ze gestart in Milaan en ik rij de straat in, bijna thuis. Dan hoor ik als ik de oprit op rij, dat er een valpartij is en het gaat om Nederland. De vuistslag op het stuur komt bijna in mijn gezicht terug. klotezooi! Geen medaille voor Nederland. Als ik de auto uit stapt, loopt er een buurvrouw voorbij die de hond aan het uitlaten is. Ze zegt iets vriendelijks en ik blijf eventjes staan. Hierdoor kies ik er voor om het einde van de race te laten schieten. Dat is een nieuwe ervaring, aangezien ik de afgelopen jaren tijdens de Olympische spelen vooral de focus had op niets maar dan ook niets te missen. Wat wel echt een nieuwe Olympische ervaring was, was het live aanhoren van een Olympisch radioverslag in een auto. Een autorit van Olympisch niveau was het niet, namelijk veel te langzaam en niet op volle snelheid, maar dat kwam vooral door de omstandigheden is het excuus. Ik bleef deze keer ook nog eens rustig zitten, maar dat kwam vooral door de autogordel om me heen. Opnieuw een excuus.
Ik zit ondertussen in de keuken klaar voor de heren final 500m short track. Dochterlief is wakker geworden en nog slaapdronken zit ze aan tafel. Uiteraard heeft ze wel een boek in haar handen en om de volledige aandacht te eisen, pak ik het Harry Potter boek van haar af met de woorden “This is important for your education”. Ze durft “ no it is n’t” te zeggen en dus beweerd ze dat Olympische spelen kijken niet belangrijk is. We hebben het er later wel over, na de race. We kijken samen naar de start en al snel is dochterlief vol aandacht naar de laptop aan het kijken en beleefd de race vol emoties. Het helpt natuurlijk dat haar papa nerveus, klappend en schreeuwend met “oh, oh, oh “ verslag doet. Vooral de laatste ronde is spannend. Bam, toch 2 medailles ook al is het geen goud!
Het afgelopen half uur was uniek. Van het live volgen in de auto van de Olympische spelen tot het live aan de keukentafel de Olympische spelen kijken met dochterlief. Vanavond het kussen uit de slaapkamer en het deken uit de kast maar weer tevoorschijn halen om zo in mijn eentje in de woonkamer midden in de nacht in Melbourne, de 1500m schaatsen bij de heren te gaan volgen. Ook leuk! Al denken heel veel mensen daar waarschijnlijk anders over. Normale mensen. Ik krijg ondertussen een berichtje van vrouwlief uit de trein. “Thanks for bringing me, sorry you missed some Olympics.” Geen probleem natuurlijk…..toch? Volgende week donderdag zijn de Olympische spelen over. Dan zal ik haar opnieuw naar het treinstation brengen. Ook dan is dat geen enkel probleem.
Strand-sport.
Ik lag op de bank nog na te genieten van de Nederlandse medailles die vandaag, zaterdagavond 14 februari in Milaan, gewonnen zijn bij het schaatsen en bij shorttrack. Het is zondagochtend in Melbourne. Met een grote glimlach komt de kleine meid naast mij liggen op de bank. De bank in de woonkamer is al 8 dagen gereserveerd geweest als mijn bed, aangezien vrouwlief niets met sport heeft en zeker niet wakker gemaakt wilt worden door een alarmklok die volgend haar, midden in de nacht afgaat. Van slapen komt er dagen niets van, aangezien er vanaf acht uur s’avonds, via TV en laptop beelden worden uitgezonden van verschillende sporten en dat de gehele nacht door. Ik wil alles zien. De komende 7 dagen zal de woonkamer ook weer mijn “slaapkamer” gaan zijn want ik wil namelijk niets missen van de Olympische winterspelen en volop genieten van de verschillende sportprestaties. Dat blijkt thuis wel lastiger te zijn dan ik had verwacht, want ik mag om een voor mij onbegrijpelijke reden geen geluid maken als er een Olympische medaille wordt gewonnen door Nederland. Iets met de buren in de straat en midden in de nacht geen herrie of zo iets. Het zal wel. Het is lastig om geluidloos te juichen midden in de nacht maar voorlopig gaat het wel aardig goed.
Een vriend uit Nederland was wel nieuwsgierig naar hoe dat juichen zonder geluid er dan wel niet uit zou zien. “Kan je dat niet filmen?” Op zijn verzoek werd vannacht gehoor gegeven. Ondertussen heeft mama ontbijt en koffie geregeld en ik leg enthousiast uit dat er weer Nederlandse medailles zijn gewonnen. “Happy for you.” Hoor ik haar zeggen, maar ik merk aan alles dat dit een beleefdheids-antwoord is en er verder geen interesse is naar door wie, welke tijd er gereden is of bij welke sport. Ik laat de video dan maar zien die ik gemaakt hebt van het geluidloos juichen tijdens de gouden rit bij de short track wedstrijd en nu is er wel opeens serieus aandacht. De slappe lach bij de ene dame aan de ontbijttafel en het verzoek om het nog een keer te laten zien bij de andere jonge dame. Sport barbaren zijn het en dat zal vast een keer gevolgen gaan krijgen…..voor hun dan.
“You promised daddy” verteld dochterlief mij iets later, als ik na het ontbijt voorstel om eventjes wat uurtje bij te gaan slapen, terwijl ik er dus op gewezen wordt dat we naar het strand zouden gaan. Ik probeer haar uit te leggen dat ik in de modus van sneeuw en ijs zit, van ijshockey, curling en down hill skiing, en het dus eigenlijk wel heel vreemd is om dan naar het strand te gaan. “Belouft is beloft” zegt ze in gebrekkig Nederlands en haar mondhoeken staan ver uit elkaar van de glimlach. Mmm, das mooi klote als je met je eigen woorden tot actie wordt gedwongen van iets wat je eigenlijk niet wil gaan doen.
Terwijl ik de discussie met dochterlief aan gaat en haar probeer te vertellen over de prachtige resultaten van de TeamNL sporters, is mama al bezig met de badlakens, zonnenbrand en strandspeelgoed in de strandtas te doen. “Morgen zijn er ook weer Olympische wedstrijden waar Nederlanders aan meedoen en die wil ik ook graag zien, dus ik moet echt even bijslapen!” Op het moment dat ik de discussie lijkt te gaan winnen gooit mama de TeamNL badlaken die ik vanuit Parijs 2024 heb meegenomen naar Emma toe. “Tell daddy he can sleep on the beach and still have connection with TeamNL!” Waar bemoeit dat “wijf” zich mee.
Onderweg naar het strand laat ik bij elke bocht zien hoe shorttrackers hun hand op de grond zetten en hoe je pootje over doet bij het schaatsen. Dochter Emma ziet er de lol wel van in. Binnen 3 minuten zijn we op het strand en deze keer op een ander plekje waar we normaal altijd liggen. “We found this spot last week. Cool he!” Ik moet toegeven het is er wel rustiger dan waar we normaal gesproken altijd liggen, heel rustig. Mijn plan is vervolgens heel simpel, kort het water in met de meisjes en dan bijslapen op de TeamNL handdoek en weer eventjes wegdromen dat ik in het TeamNL Huis in Milaan ben. Als we het water in lopen blijkt waarom het rustig is, er liggen nogal wat rotsen in het water met scherpen randjes. Opletten waar je loopt en waar je je volgende stap zet. Iets verderop liggen geen rotsen meer, zegt mama en ze heeft gelijk. Als iemand die in slow motion de down hill beleefd beweeg ik en dochterlief van links naar rechts om de rotsen heen en in gedachtte raak ik de poortjes aan die ik telkens op TV zie. Achter de rotsen kunnen we zwemmen terwijl mama toe kijkt vanaf het strand.
In een flits zie ik plotseling rondom Emma iets bewegen en dat bevalt me niet. Iets is van tussen de rotsen plotseling zichtbaar geworden en wel heel dicht in de buurt van Emma. In een “olympische” beweging til ik Emma op en ik hou de focus op de stingray, want dat blijkt het te zin. Een hele grote zelfs. Verbaasd kijkt dochterlief mij ondertussen aan waarom ze zo hoog wordt gehouden. Adrealine doet veel als je het nodig hebt.Ik laat Emma weten dat er een stingray om ons heen zwemt en we terug moeten. Ik heb in zee eventjes geen toegang tot Google dus ik ga er direct vanuit dat het iets giftigs en agressiefs is wat ik zie zwemmen. Dat pokke beest blijft me ook nog eens rustig volgen en dochterlief vindt het maar niets en raakt een beetje in paniek. Dan opeens zie ik het broertje of zusje van de stingray ook nog eens verschijnen en het besluit om in hoge snelheid het water te gaan verlaten is zojuist genomen. Ondertussen aangekomen bij een groep rotsen plaats ik Emma op een rots om verder te kunnen manoeuvreren om een aantal rotsen heen zonder haar. Uiteindelijk komen we met schaatsbewegingen en dus met hoge snelheid het water uit.
Op de TeamNL handdoek kom ik weer een beetje tot rust. Ondanks een aantal wintersporten toe te hebben gepast in de zee en op het land, blijf ik toch liever een supporter van de Olympische winterspelen. Wie gaat er dan ook tijdens de Olympische winter spelen naar het strand!? Oke, zon en 28 Celcius is misschien een goede reden, maar toch. Geen strand meer voor mij de komende dagen al wordt het 40C.
En dan nog iets, wat er ook gebeurd, maandagochtend nadat de sporten klaar zijn in Milaan wordt er bijgeslapen! Dromen van sneeuwkonijnen in plaats van wegrennen van stingrays. Dat voelt nu al net zoals een feestje in het TeamNL huis. Iemand enig idee of sneeuwkonijnen gevaarlijk zijn?
Patient Zero Olympic
Ik krijg deze dagen regelmatig de vraag waar mijn bijzondere belangstelling voor de Olympische spelen vandaan komt. Voor het antwoord moet ik terug naar Februari 1980, toen ik als 10 jarig knulletje voor het eerst de Olympische spelen op de televisie zag. Uiteraard had de Nederlandse televisie vooral aandacht voor het schaatsen, maar ook voor het Nederlands ijshockey team wat toen meedeed. Zo zag ik voor het eerst iets over de Olympische Spelen en het was magisch!
De Nederlandse schaatsploeg bestond uit 9 schaatsers, onder andere Piet Kleine, Annie Borckink, Ria Visser, Hilbert van der Duim, Yep Kramer en Lieuwe de Boer, en er werden 4 nederlandse medailles gewonnen. Toch was het niet deze nederlandse sporters waar ik van onder de indruk was, maar dat was wel van een amerikaan. Eric Heiden wist op alle 5 de afstanden bij het schaatsen gouden medailles te winnen. Wat een held, mijn eerste sportheld! Ik kan me nog herinneren dat mijn moeder een keer tijdens het eten zei, “ ja nou weet ik het wel van die Eric Heiden!”, en of ik mij mond kon houden en door kon eten. Het Olympische virus kwam toen in mijn lichaam terecht en is er niet meer uit gegaan.
In Salt Lake City 2002, Turijn 2006 en Vancouver 2010 werd het mijn missie om met Eric Heiden, die als team arts bij het amerikaanse olympisch team actief was, op de foto te gaan. Het lukte tijdens de Olympische spelen toen niet, maar uiteindelijk heb ik toch Eric Heiden mogen ontmoeten en kort kunnen spreken. Met grote dank aan Chris Birch!
Ook nu, in Milaan is Eric Heiden aanwezig en zit hij op de tribune bij de schaatswedstrijden. Ik wil graag een waarschuwing afgeven aan diegene die in Milaan aanwezig zijn. Eric Heiden is een bijzonder vriendelijke man maar ook de man die voor mij als patient zero wordt gezien wat betreft het Olympische virus. Kijk dus uit want voor je het weet heb je 9 Olympische spelen bezocht, ben je olympische fakkeldrager, heb je een uitgebreide olympische verzameling, ben je wekenlijks op het internet te vinden op zoek naar meer Olympische verhalen en spullen en het je wereldwijd olympische vrienden. Ook onthou je Olympische dingen waar normale mensen niet in zijn geinteresseerd. Eric Heiden is in Milaan te herkennen aan zijn witte pet en blauwe jas. Je bent gewaarschuwd!
Juichen of schreeuwen.
“We are going to do that differently from now on!” Dat is het eerste wat vrouwlief zegt als ze vanmiddag met 2 boodschappentassen door de achterdeur naar binnen komt. Met haar jas en schoenen nog aan, is ze ondertussen in de keuken aangekomen en ze is niet blij, dat is duidelijk. Ik ben ondertussen in de keuken aangekomen en begin de tassen leeg te halen. Terwijl ik de rijst, koekjes en pastasaus in de kast zet en de spullen voor de koelkast aan het verzamelen ben op de aanrecht -dit zodat ik niet te lang de koelkast open blijft houden als ik de spullen erin zet-, blijft vrouwlief maar praten. Ze is echt niet blij. Iets met de buren en dat deze iets zijn opgevallen. Met de vraag “Welke buren?” begin ik mij in het gesprek te mengen, en kom er al gauw achter dat ik dat misschien beter nog iets later pas had moeten doen. “Does it matter?” hoor ik mijn vrouw antwoorden, terwijl zij ondertussen in de hal haar jas aan het ophangen is.
“No hagelslag?” probeer ik met een grapje het onderwerp wat luchtiger te maken en de sfeer in huis weer terug te brengen naar het niveau zoals deze 5 minuten geleden nog aanwezig was. Geen reactie maar wel weer een vraag. “Do you know that the neighbours have seen, that you are watching in the middle of the night TV?” Verbaasd stop ik met de boodschappen en kijk mij vrouw aan. “So? Do they know that the Winter Olympic Games are now in Italy?” En toen kwam er een verhaal over de buren uit de buurt, en dat ze al een aantal keer gehoord hebben dat ik midden in de nacht aan het schreeuwen was en dat ze hierdoor wakker waren geworden. “kan ik deze paprika en dat laatste beetje sla weggooien?” Mijn vrouw kijkt me aan, geeft antwoord op mijn vraag, om daarna uit te leggen dat ze liever niet dit soort gesprekken met de buren heeft. “ you are not a child anymore.” Ik leg het verschil uit tussen schreeuwen en juichen, dus dat het een paar dagen geleden duidelijk juichen was wat ik deed bij de dames 1000m, probeer daarna uit te leggen dat er door Jutta Leerdam sport geschiedenis is geleverd, en ben nog steeds verbaasd en benieuwd naar de reactie van de buren, welke dat ook zijn.
“Die met dan kutkind of die met die sport auto van de overkant?” Of ik anders misschien ook later en dus niet live de Olympische spelen kan kijken. “Can you maybe watch it on YouTube after you bring Emma to school?” Zoals Max Verstappen in 2015 resoluut “no” schreeuwde toen hem gevraagd werd om zijn teamgenoot te laten passeren in de race, zo resoluut gaf ik antwoord op de YouTube vraag. “What about the next days?” Ik antwoord maar niet. Dat was vanmiddag.
Ik heb zojuist, midden in de nacht in Melbourne, de Olympische 1000m schaatsen bij de mannen gekeken en de dramatische wissel van Joep Wennemars live zien gebeuren. Binnen 30 seconde stond vrouwlief met een slaperig gezicht boos in de woonkamer, en ik ben de eerste die toegeeft dat dit inderdaad schreeuwen was. “But I was angry because….” Mijn vrouw draait zich wijs om en gaat weer terug naar bed. Hierdoor krijgt ze niets mee van de wissel bij het schaatsen die verknald werd door die chinees.
Misschien beter als ik mij een beetje probeer in te houden als ik naar de verschillende sporten Olympische spelen zit te kijken de komende dagen. Hoewel, het zijn de Olympische spelen. Volgens mij vrouw is er ruimte genoeg in de garage, naast mijn Olympische verzameling. Tussen de spinnen voegt ze er nog aan toe. Leuk, een vrouw met humor. Ik heb zelf even gauw gekeken, via Abu Dhabi met Etihad zou het snelste zijn om in Milaan aanwezig te zijn. Over 12 uur vertrekt het vliegtuig. Mijn vrouw vindt het een duur maar goed idee! Ze is er dus klaar mee. Zo eventjes dochterlief vragen als die wakker is, of ze het goed vindt dat ik afwezig ben tijdens mijn verjaardag.
Maar mocht ik toch in Melbourne blijven, dan is de missie “ find the neighbours!”. Morgen eten we trouwens rijst in Melbourne…of vliegtuigvoer!
