19 November 2025

Rozenburger blijft je in je hart!

Zonder enig overleg werd er blijkbaar direct besloten om mee te gaan naar Adelaide. Ik heb verder geen afspraken staan, maar zij moet toch werken? Een klein drama begon zich in mijn bovenkamer af te spelen en mijn hersenen begonnen te stotteren bij het idee wat er allemaal zou gaan gebeuren. Geen eigen tijd meer, weer melden waar je bent, eet je mee of niet, niet meezingen in de auto met Nederlandse muziek en ook niet meer uren met verschillende vrienden en familie in Nederland onderweg kunnen bijpraten, om maar wat aanpassingen te noemen. De stilte en het wat lang aankijken van mijn kant, zorgde blijkbaar voor een verbaasd gezicht bij haar. “ What?” was dan ook haar korte reactie.

En toen ik uit begon te leggen dat het eigenlijk de bedoeling was dat ik alleen zou gaan, kwam de verontwaardiging en strijd. Er kwam een gesprek op gang waarbij ik wist dat ik die heel voorzichtig en slim moest gaan uitspelen, anders zouden de emoties weer de overhand gaan krijgen en dan was ik bij voorbaat al verloren. Empathie kiezen, uitleg vragen en vanuit daar voorzichtig het gesprek aan het draaien proberen te krijgen met als doel alleen af te reizen. “But you don’t like sport at all, and now you want to come with me to watch World Championships beach volleyball matches?” Feitelijk was het juist, maar geen reden om niet met mij mee te gaan naar Adelaide. Je kunt genoeg andere dingen doen in Adelaide. Ook het moeten opnemen van extra vakantiedagen was geen bedreiging want de oplossing was heel eenvoudig, we vertrekken niet op maandag maar op donderdag. Dus drie dagen later dan ik zelf had gepland. We hebben ook nog een dochter die naar school moet op doordeweekse dagen, dus werd die kaart maar door mij getrokken met als doel, .....nou ja u begrijpt het, alleen naar Adelaide willen gaan dus. Het gevolg is nu dat dochterlief ook mee gaat en daarbij werd ik met mijn eigen standpunten om de oren geslagen. “For years, you have made it a priority to visit international sport events together with your daughter, to have great experiences, right?”. Wat ik ook probeerde, er kwamen tegenargumenten en zelfs hele goeie. Maandag is ingeruild voor donderdagochtend vroeg.

Het lijkt er nu misschien een beetje op dat ik aan het tegenwerken ben, en dat mijn vrouw en dochter niet mee mogen maar dat is het niet. Maar de dames hebben wel een andere prioriteit van plannen en uitvoeren en daar zit het grootste knelpunt voor mij. Tijdschema’s komen altijd onder druk te staan door hun, niet door mij. Het beste is om dit uit te leggen met een voorbeeld wat gisteren nog is gebeurd.

Ik moest om 08.00 uur aanwezig zijn in de sporthal om een schoolvolleybalwedstrijd te gaan coachen. De wedstrijd begint om 08.50 uur, dus is er 08.00 uur afgesproken om als team aanwezig te zijn. Ik wil dus uiterlijk 07.45 uur arriveren bij de sporthal en met circa 45 minuten reistijd zal ik om 06.45-07.00 uur vertrekken. Terwijl ik mijn ontbijt op heb en ik nog de laatste dingen bij elkaar pakt die ik nodig heb voor het volleybal coachen, laat mijn vrouw weten dat de atletiek is afgelast voor mijn dochter in verband met het slechte weer. Regen en dan hardlopen op een grasveld is inderdaad niet verstandig. “Kan je ons dan afzetten in de stad? We gaan daar dan winkelen, wat drinken, naar de bibliotheek en andere dingen doen.” Met nog 2 minuten te gaan voor mijn gepland vertrek geef ik aan dat er dan nu wel heel snel moet worden opgeschoten met aankleden en dergelijke, want ik ga nu vertrekken. Vrouwlief en dochterlief lopen nog in pyjama en het lijkt of er geen aandacht wordt gegeven aan mijn oproep om op te schieten. De korte versie van wat toen gebeurde, en alles bij elkaar duurde het 23 minuten lang, staat hier onder vermeld;

1. Naar slaapkamer gaan en pyjama uitdoen.2. OP zoek naar kleding die gedragen moet gaan worden, zoals een speciale kleur broek en T-shirt.3. Badkamer bezoek voor beide dames, één voor één, waar gezicht wassen en tanden poetsen de prioriteit heeft.4. Haar kammen en in een speciale staart doen bij dochterlief. 5. Op zoek naar een boek die mee moet om op de achterbank te gaan lezen. Een discussie dat het boek niet mee gaat de stad in en dus in de auto blijft volgt.6. Welke knuffel gaat er mee genomen worden.7. De flessen moet gevuld worden met water.8. Niet begrijpen dat na 15 minuten er door mij zo gestress wordt, en dat de uitleg dat we al 15 minuten later zullen vertrekken dan wat gepland was, vast wel mee zal vallen. 9. In de auto gaan realiseren dat het misschien wel verstandig is om een regenjas mee te nemen, waardoor er weer uit de auto wordt gestapt en de sleutel weer tevoorschijn moet komen om de voordeur te kunnen openen. 10. Na eindelijk vertrokken te zijn en ondertussen al 23 minuten achter te liggen op het eerst geplande schema, er na 1 km achter te komen dat de mobiele telefoon nog in de oplader ligt en we dus terug moeten om deze op te gaan halen. 11. Terug in de straat en 50 meter voor het huis tot de ontdekking komen dat de mobiele telefoon van vrouwlief toch in haar tas zit en met een lief sorry en een prachtige glimlach de pijn proberen te verzachten bij de chauffeur.12. Het verzoek indienen bij de (ondertussen steeds meer kokende)chauffeur of de dames misschien ergens voor de deur afgezet kunnen worden in de stad, anders moeten ze misschien wel veel verder gaan lopen dan wat de bedoeling is. “ Waarom reageer je nou zo boos, papa?”

Na 26 minuten rijden we eindelijk weg met alles bij ons, en op de route planner staat een aankomst tijd in de sporthal van 08.08 uur in plaats van de geplande 07.42 uur.

En wie het allemaal wat overdreven vindt zoals het hier boven allemaal vermeld staat, meld ik het maar één keer, allemaal echt gebeurd!

Er zal donderdag waarschijnlijk niet door mij Nederlandse liedjes gezongen worden in de auto, aangezien mijn vrouw onderweg van de omgeving wil gaan genieten en mijn dochter op de achterbank weer een boek aan het lezen zal zijn. Ik gok een van de zeven Harry Potter boeken. Ik zal op donderdag dan vast blij zijn dat ze in de auto zitten.

Op 1 juni 2023 was het nog bijna 30 maanden wachten, maar de komende dagen is het bijna zover. De Nederlandse heren en dames beachvolleybal teams zijn al in Australie geland en bezig met hun laatste voorbereidingen. En ze zijn niet de enige, want ook beachvolleyballers uit veel andere landen verblijven al in Adelaide. En vanaf donderdag dus ook de familie Bestebroer uit Melbourne, die waarschijnlijk zondagavond alweer in Melbourne terug zullen zijn.

Donderdagochtend 20 november, vliegen naar Las Vegas om daar een aantal dagen aanwezig te zijn bij het Formule 1 circus met al maanden geleden gekochtte tickets en een hotelreservering, heb ik nog maar niet verteld aan mijn vrouw. Nog genoeg tijd lijkt me, om een goed excuus te verzinnen om alleen te gaan. Eerst Adelaide zien!

SYDNEY 2000- 25 JAAR LATER

Sydney was de start van een meer professionele sportbenadering door het NOC*NSF, gesteund door de politiek. Iets waar we nog steeds plezier uit halen, zoals 34 medailles in Parijs 2024 waar de meeste gouden medailles ooit werden gewonnen(15). En dat begon allemaal in Sydney 2000,….en ik was erbij!

De komende dagen mijn verzameling Australische olympische kranten maar weer eens tevoorschijn halen!

19 SEPTEMBER 2025

We will never forget Eric Moussambani!

Waarschijnlijk zegt de naam u niets, maar Eric Moussambani uit Equitorial Guinea maakte 25 jaar geleden Olympische geschiedenis bij het zwemmen.

Daar waar de Nederlander Pieter van den Hoogenband goud wist te winnen op de 100m Freestyle Men, met een tijd van 48.64, deed Eric Mossambani er iets langer over. Veel langer en eventjes werd er zelfs gevreesd dat hij het einde niet zou gaan halen en kopje onder zou gaan. Maar Eric gaf niet op, had nog nooit eerder in een officieel 50 meter zwembad gezwommen maar haalde eindelijk de finish onder het gejuicht van duizenden enthousiaste supporters in 1 minuut, 52 seconden en 72 honderdste.

Wat een prestatie en dat helemaal alleen in zo’n groot zwembad. Alleen ja, want in de laatste serie stonden er in totaal 3 zwemmers klaar waaronder Eric Moussambani. Terwijl Eric rustig wachtte op het startschot, maakte de andere 2 zwemmers een valse start en dus gediskwalificeerd zodat ze niet meer opnieuw mochten starten. Eric startte alleen en kreeg de volledige aandacht van het publiek en de hele wereld.

Vandaag precies 25 jaar geleden werd er Olympische historie gemaakt door Eric Moussambani, beter bekend geworden onder de naam Eric the eel!

Bekijk de beelden nog maar eens rustig terug en geniet!

24 Juli 2024-24 Juli 2025 1 jaar later.

Vandaag precies een jaar geleden begon mijn reis van het Olympisch avontuur in Parijs om aan de slag te gaan in het TeamNL Huis tijdens de Olympische spelen.

Na in april, juni en juli 2024 wat vliegreisjes uit Melbourne en bezoekjes aan Papendal te hebben moeten maken voor een selectiedag en trainingen, mocht ik op 24 juli 2024 in de bus gaan zitten om vanuit Rotterdam af te reizen naar Parijs.

Na 8 Olympische spelen als bezoeker aanwezig te zijn geweest, was ik deze keer onderweg om als medewerker van het TeamNL huis mijn bijdragen te gaan leveren. Wie had dat kunnen bedenken toen ik bij het eerste Holland House in Barcelona 1992 voor het eerst naar binnen liep?

Elke dag kwamen er 6.500 bezoekers langs om de Olympische sportbeleving mee te gaan maken zoals ik deze al verschillende keren heb mogen meemaken en wat was dat telkens weer een feest! Ik kwam in het TeamNL Huis weer Olympische vrienden van toen tegen, ik kwam vrienden tegen die wel een dat Olympische gevoel mee wilde maken waar ik hun bijna 30 jaar mee aan het lastig vallen was, ik kwam bekende mensen tegen uit de politiek, artiestenwereld, het bedrijfsleven en natuurlijk uit de sport. Ik mocht een hoop mensen spreken en ontmoeten die ik nog nooit had ontmoet, maar waar ik prachtige gesprekken mee kon voeren of hun probleemjes snel voor kon oplossen zodat zij weer een mooie ervaring konden meemaken. Ik was patatbakker, kaartjescontroleur, keukenhulp, sportadviseur, mediabegeleider, stoelensjouwer, merchandise verkoper en wat al niet meer in de 17 dagen totdat de Olympische spelen over waren. Heb mensen aan het lachen kunnen maken die een beetje triest waren en misschien ook wel eens onbewust andersom. En dat allemaal met van vroeg in de ochtend, tot laat in de avond een grote glimlach op mijn gezicht. Ook al werd ik samen met mijn kamergenoot MMarco Bellincksteeds maar weer "gepest" als Buurman en Buurman. Iets waar ik niet mee bekend was maar iedereen steeds weer van zei, dat het helemaal klopte. " Ik weet niet eens je echte naam en ken je alleen maar als buurman" hoorde ik iemand bij het afscheid nog tegen me zeggen, en ik ga er maar vanuit dat dit als compliment bedoeld was.

Het werd een prachtig en onvergetelijk avontuur waar ik nog regelmatig en met veel plezier aan terugdenk. Hierbij moet ik vooral terugdenken aan de mensen van TeamNL en ADECCO, waar ik mee mocht werken en waarbij ik mooie mensen van verschillende leeftijden, uit verschillende steden en met verschillende opleidingen heb mogen ontmoeten. Als een van de 200 geselecteerde medewerkers van het TeamNL huis kwam ik in contact met mensen die hun taak wel heel serieus namen, mensen die hun taken absoluut niet serieus namen en alleen maar voor het feesten kwamen, mensen waar je op kon bouwen, mee kon lachen, je erg aan kon ergeren, je erg van kon genieten als ze bezig waren, waar je mee kon lachen en waar je al snel respect voor kreeg. En met sommige heb je na maanden nog steeds kontakt, ook al is dat maar weinig. Helaas waren er collega's waar ik helemaal geen gesprek mee heb kunnen voeren of mensen die ik veel te kort gesproken heb. Dat is hetgeen wat ik dan ook nog steeds en vooral jammer blijft vinden, maar de tijd was gewoon te kort om iedereen goed te kunnen spreken. Leuke dingen in het leven gaan nu eenmaal sneller dan minder leuke dingen. Het ging allemaal heeeeelll snel!

Gezien de afstand tussen Nederland en Australie was het wat prijzig om weer eventjes langs te komen voor de reunie, maar ik had graag de mensen van" toen" weer eens gezien en gesproken.

Ik blijf het bijzonder vinden dat er nog steeds contact is via de whatsapp groep en ik zo mensen nog kan volgen of kom te weten wat ze doen.

In Australie vinden mensen het bijzonder dat ik op de Olympische spelen aan het werken was, maar dat ze niet konden geloven dat ik maar weinig van de verschillende sporten heb kunnen zien. Als ik ze dan wel eens een filmpje liet zien hoe het TeamNL Huis beleefd werd de hele dag, en dat de dagelijkse 6.5000 bezoekers bediend moesten worden door een klein ploegje enthousiastelingen, kwam de ongeloof. "You were organizing a party during the Olympic Games???" Ja, dat doen rare Nederlanders nu eenmaal graag.

Nogmaals veel dank aan alle mensen die mijn TeamNL Huis avontuur in Parijs zo'n succes hebben kunnen maken. Zoals ooit de beroemde voetbalcoach Rinus Michels het zo treffend zei" We zullen het nooit, nooit vergeten!

En ook de groetjes uit Melbourne!!

22 Juli 2025

Lieve Emma,

Sinds April alweer zeven jaar, maar nu al een grote meid!

Alweer zeven, leef zo je leven en duurt dat hopelijk nog lang. Zonder zorgen, maar ontdek en wees niet bang, jezelf te geven en te wezen, je hele leven lang!

Ongelofelijk!! Schrijf je vandaag op Facebook een kort berichtje waarin je laat zien dat je erg trots bent op je dochter, bewondering hebt voor haar ontwikkeling en dat ze veel te snel een grote meid aan het worden is, krijg je van diezelfde dochter na het avondeten een pak slag met een spelletje Mens erger je niet! “Dat is me nog nooit eerder gebeurd wanneer ik met rood speelde!, Papa!” Alsof dat de pijn van andere minder zou moeten maken!

En dan die vreselijke overdreven manier van blij zijn met de “onverwachte” overwinning alsof je het echt niet had verwacht of zien aankomen, maar tijdens het spel wel irritant zowel moeders met groen, als mij met zwart, telkens weer van het speelbord afgooien. En dan zojuist ook nog eens al zingend “we are the champion, my friend” de trap op lopen om naar bed te gaan, en halverwegen papa een knipoog geven. Belachelijk! Het kleine beetje respect wat je als ouders mag verwacht is hier in huize Bestebroer momenteel ver te zoeken. Geen idee hoe die kleine meid morgen naar school gaat, maar ik zet de wekker niet. EN STOP MET ZINGEN!!

(Maar van wie zou ze dat toch hebben?)

27 Maart 2025

Een bankje van besef.

Er staat een bankje langs het strand in Port Fairy. Een bankje met een vreemde vorm. Al verschillende keren als ik er weer eens was ben ik er langs gelopen en steeds was het bankje bezet. Blijkbaar een populair plekje om van het uitzicht te genieten dacht ik toen.

Port Fairy is populair bij de familie Bestebroer. Vrouw en kind hadden het idee opgepakt om op mijn verjaardag in Februari vanuit Melbourne naar Port Fairy te rijden en daar, naast een strandbezoek ook een hapje te gaan eten. Maar bijna 7 uur in de auto zitten vond ik geen goed plan en de teleurstelling was dan ook groot bij de kleine meid. Gisteren was ik weer in Port Fairy tot grote vreugde van vrouw en kind. Deze keer ben ik naast de chauffeur ook de toergids voor een goede vriend en zijn vrouw uit Nederland. Zij waren enkele dagen voor de Formule 1 race in Albert Park aangekomen en blijven tot begin April bij ons. Los van het feit dat het heel gezellig is, worden er ook leuke en interessante gesprekken gevoerd. Zij hebben 2 kinderen die al in de volwassenn leeftijd van 20+ zitten, en met een kleine meid van 6 jaar om ons heen, worden er ervaringen gedeeld en tips en trucs gewisseld over de beste opvoeding. Kleine kinderen, kleine problemen, grote kinderen, grote problemen. Gelukkig mogen wij niet klagen met Emma, als ik de diverse verhalen van andere allemaal hoor. Echt niet alles gaat vlekkeloos maar wij hebben geen problemen met de kleine meid. Wat zou nou eigenlijk iets ergs of een probleem kunnen zijn in de opvoeding van een kind?

Het ergste wat ouders kan overkomen is het verliezen van een kind, en volgens mij maakt de leeftijd niet eens uit. Als ik me voor zou moeten stellen hoe mijn eigen moeder nu nog op mijn eventueel overlijden zou reageren, zie ik nog steeds veel verdriet van ouders. Het verliezen van een jong kind, laat ik zeggen nog een school gaand kind, lijkt mij dan ook echt verschrikkelijk. Hoe zou ik zelf reageren als mijn eigen kleine meid er plotseling niet meer zou zijn? Het idee alleen al maakt me verdrietig.

Er staat een bankje langs het strand in Port Fairy. Een bankje met een vreemde vorm. Met de Nederlandse vrienden zijn we momenteel een toertje aan het doen langs de Australische stranden, en zo kwamen we ook weer terecht in Port Fairy. Het was deze keer rustig in Port Fairy, en dus ook bij het strand. Gisteren ben ik voor het eerst eens naar het bankje toegelopen om te zien wat het nu eigenlijk voor moet stellen. Toen ik dichterbij kwam zag ik ook dat er een klein boeketje bloemen bij het bankje stond en zag dat er ook een soort placket bij lag. En toen ik op nog geen meter afstand van het stenen bankje stond, zag ik dat er een tekst te lezen was. En na het lezen van de tekst werd het me allemaal meteen duidelijk. De bloemen en het feit dat er telkens mensen bij het bankje zijn heeft een goede reden. Het vreemde bankje heeft de vorm van een surfboard. Op de placket valt te lezen dat het bankje geplaatst is ter nagedachtenis aan Pippa Rea. Ze mocht slechts 11 jaar oud worden en ze was in die korte tijd vaak op het strand van Port Fairy te vinden. Het bleek haar favorieten plek te zijn en aangezien ze erg enthousiast was op boardsurfen was dat dan ook wel te begrijpen. Het bankje is dan ook iets wat geplaatst is ter nagedachtenis aan Pippa Rea en heeft de vorm van een surfboard. Geen idee waarom ik dat niet eerder heb gezien. Ik ben eventjes op het bankje gaan zitten, genoot van het uitzicht over zee maar had ondertussen wel een traan in mijn ogen. Ik ken of kende Pippa Rea niet, maar het bankje heeft wel meer indruk op mij gemaakt dan dat ik eerder verwacht had.

Morgen, 28 Maart 2025 is het alweer precies 10 jaar geleden dat Pippa Rea kwam te overlijden. Geen examenfeestje, geen eerste kus, geen eerste vakantie alleen zonder ouders, geen feestjes met vriendinnen en zo kan ik nog wel eventjes doorgaan met voorbeelden noemen, van wat zij allemaal zal moeten missen. Iets wat haar ouders vast meerdere keren tegen elkaar gezegd zullen hebben. De volwassen kinderen van mijn Nederlandse vrienden zijn ondertussen alweer bijna aan het afstuderen en verdienen al wat bij met een baantje. Mijn kleine meid is nog niet zo ver. Voor haar is het leven van een 6 jarige momenteel een groot feest zonder echte zorgen. Hooguit dat we misschien voor de tweede keer broccoli moeten eten deze week.

Ik heb maar 2 minuten op het stenen surfboard bankje gezeten, maar er ging plotseling wel heel veel door mij heen, waaraan ik voorheen eigenlijk niet aan dacht. Het besef komt er dan ook snel dat ik moet blijven genieten van de dingen in het leven en mooie herinneringen moet blijven verzamelen. Dat lukt de laatste dagen aardig met mijn Nederlandse vriend en zijn vrouw om ons heen.

Er staat een bankje langs het strand in Port Fairy. Een bankje met misschien een vreemde vorm, maar als je het verhaal een beetje kent, is het een bijzonder bankje. Voor mij een bankje van besef! Mocht je ooit nog eens in Australia in Port Fairy komen, ga dan eens naar het strand om op het bankje plaats te nemen en eventjes te waarderen dat je leeft.

Voor mij was het opnieuw een mooie en onvergetelijke dag. Voor de ouders van Pippa Rea zal het morgen ook een onvergetelijke dag gaan worden, maar toch anders.

1 Maart 2025 F1 ontmoetingen

Over 2 weken begint het F1 seizoen 2025, hier in Melbourne Australie.

Sinds ik in 1979 in Zandvoort voor het eerst kennis maakte met de Formule 1, is het iets wat ik graag volg. En soms, heel soms, heb ik ook nog eens de mazzel om Formule 1 coureurs te ontmoeten. Vaak tijdens Formule 1 weekenden ergens in de wereld, soms in hotels, restaurants, en de laatste ontmoeting was hier in Melbourne, enkele weken geleden. Oud F1 coureur Mark Webber kwam een potje tennis kijken, en was aangenaam verrast dat ik hem direct herkende. Een kort gesprek, ervaringen delen, wat lachen en natuur een foto als bewijs.

Maar mijn leukste F1 ervaring was toch wel met Kimi Raikkonen, in Monaco. In gesprek zijn met elkaar, maar dan betrapt worden door een fotograaf die zijn kans schoon zag en ons moment op foto kon vastleggen.

En voor diegene die Kimi Raikkonen niet kennen, Kimi is Leuk en bijzonder. Zo bijzonder dat een van de debutanten in de Formule 1 dit jaar vernoemd is naar deze Kimi. Andrea Kimi Antonelli rijdt dit jaar voor het eerst bij Mercedes.

En ook al is Kimi Raikkonen geen Formule 1 rijder meer, hij blijft onvergetelijk. Bekijk het filmpje zelf maar.

18 Januari 2025 

Mijn eerste eigen boek

“Papa, waarom heb jij geen eigen boek?” De kleine meid vond dat blijkbaar vreemd. En toen ik eerst vroeg waarom ze dat wilde weten gaf ze aan dat er van de Australische tennisser Evonne Goolagong wel een boek is en ook van andere mensen die iets hebben gedaan. Ik begreep ondertussen uit welke belangstelling de vraag aan mij werd gesteld en ik antwoordde dat Evonne met tennis veel tennis toernooien had gewonnen en wilde zo met een kort antwoord gauw weer terug naar het schaakbord wat voor ons stond en waar we mee bezig waren. Ik stond namelijk voor en kon elk moment eindelijk eens gaan winnen van de kleine meid.

“Maar jij heb toch ook medailles gewonnen met zitvolleybal als coach?” Ik kon niets anders dan dit bevestigen en gaf als uitbreiding aan dat Evonne Goolagong ook veel gedaan heeft voor andere mensen en dat ze een inspiratie was voor kinderen. En ondertussen kon ik na eventjes nadenken mijn paard verplaatsen van C3 naar B5.

“Maar in afrika ben jij toch ook een voorbeeld voor andere mensen en kinderen. Je hebt zelf gezegd dat kinderen met een lichamelijke beperking door jou uit hun huis kwamen en lol gingen maken met een volleybal?“ Om na deze vraag een zet te doen en te vermelden dat ik schaak stond.

Shit, dat had ik eventjes gemist, zoals eigenlijk wel vaker het geval was. “Ja papa heeft wel veel mensen aan het sporten gekregen in Afrika maar die zijn niet allemaal naar de Paralympische Spelen gegaan.” En ondertussen zit ik voor mijn gevoel vast in mogelijkheden om de situatie schaak te veranderen. Kleremeid, maak het mij altijd moeilijk. O wacht, il kan mijn dame er tussen zetten.

“Maar ze hoeven toch niet naar de Paralympische spelen? U deed toch iets bijzonders voor de mensen daar?” En ondertussen sta ik weer schaak en ben mijn dame kwijt. Klote zooi. En ondertussen wijst dochterlief mij ook nog eens op het feit dat andere mensen toch ook willen dat u een boek gaat schrijven over uw zitvolleybalervaringen. “Oma zei het laatst nog!” Ik hoor het allemaal maar half want ik sta er plotseling niet zo best voor met schaken.

“Papa is sinds kort bezig om materiaal te verzamelen om misschien toch een boek te gaan schrijven, maar dat zal nog wel eventjes gaan duren. Volgend jaar misschien!”

“Voor Oma?” Vraagt ze opeens enthousiast. “Niet alleen voor oma, ook voor iou. Maar vooral voor studenten die sportopleidingen doen om ze kennis te laten maken met mijn ervaringen. Kunnen leren van papa’s fouten en laten nadenken over bijzondere situaties.Nou even stil zijn! papa moet nadenken!”

“Volgend jaar pas?” Klinkt het teleurgesteld. “Nou ik vind dat er zo snel mogelijk een boek over u moet komen!” Om daarna af te sluiten met de tekst “schaakmat Papa!”

Ongeveer 10 minuten later komt ze naar beneden met iets. “Kijk papa, het begin van je boek is er!” Wat een lieve meid is het toch, heeft ze alvast een boekje over mij gemaakt.

Maar ik heb wel verloren met schaken dus het eerste uur geen snoep!